http://1whiteangel3.blogan.pl/ Droga z Golgoty ... (kliknij tutaj )  Co czuję – jak mi powiedzieć… ? Chciałbym coś więcej – nie mogę… By słowo ciałem się stało - dla słowa trzeba mieć  drogę… Drogi nam trzeba do Prawdy, więc daj rozróżnić nam, Panie, prawość od zdrajczej podłości. Oświeć nas – nim mrok nastanie… Tyle jest dróg… tak wygodnych zbawcom, blagierom, krętaczom. By słowo ciałem sie stało - lepiej, byś Ty drogę znaczył. Drogę właściwą. Nie krętą, i nie tak aż tajemniczą. Drogę bez łez krokodylich, kłamstwa i morza goryczy. Prawdy rozumnej nam trzeba; tej, która sensem jest życia. Tej w czarnych skrzynkach zaklętej, w archiwach, w sercach – co krzyczą o bólu w proch obróconych, o duszach – z grobów powstałych, o czynach – pamięci godnych, o tych, co – PRAWDY- wołają!!! … A gdyby się ktoś dziwował, jak to miał dotąd w zwyczaju - po co nam prawda ?… daj Panie, by nie śmiał wieść nas do Raju. _______________________ mkd ___ 12.04.2010 http://1whiteangel3.blogan.pl/poezja/2010/04/14/droga-z-golgoty-...-by-mkd Wed, 14 Apr 2010 16:16:16 +0200   Guziki Zbigniew Herbert [ Pamięci kapitana Edwarda Herberta ] Tylko guziki nieugięte przetrwały śmierć świadkowie zbrodni z głębin wychodzą na powierzchnię jedyny pomnik na ich grobie są aby świadczyć Bóg policzy i ulituje się nad nimi lecz jak zmartwychstać mają ciałem kiedy są lepką cząstką ziemi przeleciał ptak przepływa obłok upada liść kiełkuje ślaz i cisza jest na wysokościach i dymi mgłą katyński las tylko guziki nieugięte potężny głos zamilkłych chórów tylko guziki nieugięte guziki z płaszczy i mundurów http://1whiteangel3.blogan.pl/poezja/2010/04/13/guziki-by-zbigniew-herbert Tue, 13 Apr 2010 13:31:45 +0200 KATYŃ   (link do wiersza - kliknij tutaj ) … 07.04.2010,  jak zwykle od tylu lat – czekaliśmy… ___________________________ Miejsce nad którym stoję - wielkim kawałkiem mnie… choć niby tchnie spokojem sprawia, że cały drżę… Wsłuchany w lasu ciszę, jak  w  ojca  głos mały smyk – słucham … to mówi Ziemia … Ten głos narasta w krzyk, a  pamięć w dal unosi szczenięcych moich lat - kiedy zbyt mały, słaby wyruszyć dałem w świat… O Ojcu,  co zdradzieckim w tył głowy strzałem padł sen wrył się w serce dziecka obrazem krwawym … Kat … W Katyniu go zgładzono - tak  zdecydował  “brat”. Tam -  Ojca mi  zdradzono… Tam obraz krwawy. Kat … Kazano kochać kata… ! Okrutnych tyle lat bezkarnie mógł pomiatać historią „Wielki Brat” nasz “Wielki  Dobroczyńca”, „Obrońca”, „Słońce”, „Wódz”… Do dziś ! … bo dziś mam siłę by mu wybaczyć móc. … bo dziś wybaczyć mogę wam, piewcy tamtych dni zbrodnie i kłamstwo wasze… … gdy prawdę dacie mi! _____________________________ mkd ____1978/2005/2007/8 (KLIKNIJ TUTAJ - dowiesz się więcej o Katyniu) Ps. Panie Macieju - dzięki za ten wiersz. Za pamięć O TYCH, którzy nie mieli swoich grobów i godnej pamięci. ZA ... PRAWDZIWY PATRIOTYZM. http://1whiteangel3.blogan.pl/poezja/2010/04/08/katy-by-mkd Thu, 08 Apr 2010 23:25:07 +0200 Wczoraj byłam "na SALONACH". Śmieję się z tego określenia ale faktem jest, że właśnie tak było. Co prawda salon był jeden - sala ks. Bogusława - ale za to jaki?! Mówię tu o Szczecińskim Salonie POEZJI który swoje podwoje ma w Zamku Książąt Pomorskich. Poezję Rainera Marii Rilke czytali aktorzy: pani Beata Zygarlicka i pan Arkadiusz Buszko a oprawę muzyczną w podniosły sposób improwizował pan Krzysztof Baranowski. Gospodarzem Salonu - jak zwykle był pan Michał Kawecki. O poecie przeczytacie tutaj , a Jego wiersze znajdziecie tutaj ,  tutaj , albo tutaj . Mi utkwiły następujące wiersze: Kochająca, Piłka, Dziecko, Miłość - Sonet 12, Pieśń miłosna, Cisza, św. Jerzy, Raz do człowieka mówi Bóg, Deszcz, Zgaś moje oczy, Wiara w moc. Mam nadzieję, że tytuły dobrze napisałam - spisywałam je w trakcie czytania wierszy przez aktorów. Mnie w bardzo pozytywny sposób zaskoczyła muzyka. Byłam zaskoczona, że muzyk przy fortepianie nie miał nut, ale od razu pomyślałam, że pamięta co ma grać. Dopiero pod koniec SSP konferansjer objaśniła nam, że pan Krzysztof improwizował. Muzyka u tkana trwającą chwilą płynęła prosto z wewnątrz duszy. Żal, że następny SALON dopiero za miesiąc. 23 marca czytane będą wiersze Norwida i Wyspiańskiego, a w kwietniu zapowiedziano wizytę pani Anny Dymnej - założycielki Salonów Poezji w Polsce. aktorka Anna Dymna http://1whiteangel3.blogan.pl/poezja/2010/02/26/poezja-by-rainer-maria-rilke Fri, 26 Feb 2010 05:45:41 +0100 Adam Asnyk - "Między nami nic nie było" Zdzisław Dębicki - " Fiołkami Ci drogę uścielę" Piotr Hełka - "Z miłości do niej" Małgorzata Hillar - "Miłość" Jonasz Kofta - " Co to jest miłość" Jonasz Kofta - "Gdzie jesteś?" Adam Mickiewicz - "Dwa słowa" Agnieszka Osiecka - "Muszę coś zrobić z włosami" Maria Pawlikowska-Jasnorzewska - "Fotografia" Maria Pawlikowska-Jasnorzewska - "Miłość" Maria Pawlikowska-Jasnorzewska - "Moja miłość " Jan Twardowski - " Chodzi Anioł stróż po świecie" http://www.walentynki.cba.pl/wiersze.htm   Poezja miłosna wiersze i wierszyki o miłości   http://www.verwa.com/   Krótkie wierszyki Wiersze miłosne znanych i mniej znanych poetów Portal Wierszy Miłosnych http://milosc.info/ http://1whiteangel3.blogan.pl/poezja/2010/02/13/poezja-mi-osna Sat, 13 Feb 2010 12:57:02 +0100   JEDZIE ZIMA Cz. Janczarski Przypłynęła chmura sina. Od północy wiatr zacina. Kot wyjść z domu nie ma chęci. Coś się tam na dworze święci! Kraczą wrony na parkanie: - Jedzie zima, groźna pani! I już lecą z nieba śnieżki, zasypują drogi, ścieżki, pola, miedzę i podwórka, dach, stodoły, budę Burka. Kraczą wrony na jabłoni: - Jedzie zima parą koni! Mróz ściął lodem brzeg strumyka. Zając z pola w las pomyka. Krasnalowi zmarzły uszy, już spod pieca się nie ruszy! Kraczą wrony na brzezinie: - Oj, nieprędko zima minie! ZIMA Józef Czechowicz Pada śnieg, prószy śnieg, wszędzie go nawiało. Dachy białe już są. Na ulicach biało. Strojne w biel, w srebrny puch, latarnie się wdzięczą. Dziń-dziń-dziń-dziń- dzwonki sanek brzęczą. Pada śnieg, prószy śnieg bielutki jak mleko. W sklepach gwar, w sklepach ruch: - Gwiazdka niedaleko! Jeszcze dzień, jeszcze dwa, chłopcy i dziewczynki! Będą stać niby las na rynku choinki   ZŁA ZIMA Maria Konopnicka ( stąd ) Hu! Hu! Ha! Nasza zima zła! Szczypie w nosy, szczypie w uszy Mroźnym śniegiem w oczy prószy, Wichrem w polu gna! Nasza zima zła! Hu! Hu! Ha! Nasza zima zła! Płachta na niej długa, biała, W ręku gałąź oszroniała, A na plecach drwa... Nasza zima zła! Hu! Hu! Ha! Nasza zima zła! A my jej się nie boimy, Dalej śnieżkiem w plecy zimy, Niech pamiątkę ma! Nasza zima zła!   ZIMA Maria Konopnicka ( stąd ) Nasza zima biała Chustą się odziała. Idzie, idzie do nas w gości W srebrnych blaskach cała! Włożyła na czoło Księżycowe koło, Lecą z płaszcza gwiazdy złote, Gdy potrząśnie połą. Z lodu berło trzyma, Tchu ni głosu nie ma. Idzie, idzie, smutna, cicha, Ta królowa zima! Idzie martwą nogą Wyiskrzoną drogą, Postanęły rzeki modre, Do morza nie mogą. Gdzie stąpi, gdzie stanie, Słychać narzekanie: - Oj, biedne my kwiaty, trawy, Co się z nami stanie! - Przed nią tuman leci, Straszy małe dzieci... A my dalej do komina: - Nie puścim waszeci!   Szukałam wierszy o ZIMIE. Te, które znalazłam umieściłam powyżej oraz w poniższych linkach. Zdjęcia ściągnęłam z galerii urzędu miejskiego pewnego miasteczka. Jeżdżę tam często i wiem że to kawałek przysłowiowego raju na ziemi. Zatem dzielę się z Wami pięknem tego miejsca. Więcej zdjęć w ALBUM / PEWNE MIASTECZKO / 2010 ZIMA. http://pl.wikisource.org/wiki/Zima http://abc.wychowania.webpark.pl/zima.html http://zielonydom.fm.interia.pl/1kuzimie.html http://www.alkla.scholaris.pl/wiersze1.htm http://www.misie.com.pl/www.misie.com.pl/wierszyki/wierszyki.pl?param=zima1.txt http://www.poezja-polska.pl/fusion/search.php     PS1.   21 styczeń. Za pozwoleniem autora " alladyn " publikuję pod spodem ten piękny wiersz. Ogród zimowy ogród w śniegu skrył walory mróz na szybach witraż skleił świerkom skrzydła w dół opadły pod ciężarem zimnej bieli bukszpan przysiadł jakby kwoka kryjąc puchem żółte plemię pod jałowcem ostrym grzbietem stroma zaspa śle spojrzenie zmarzły kielich krwawej róży jak samotny żagiel w morzu krzyczy barwą nikt nie słyszy wokół tylko zimna poszum tropy widać rdzawej kitki kilka odbić łapek ptasich krasnal starzec w lisiej czapie kubrak barwny pustkę krasi oczko wodne w kryształ dzwoni wiatr wywija sambę na nim drzewa nagie w śnie zimowym konar zdobi nalot szklany jak mi długo czekać trzeba zanim przyjdzie wiosna majem ogród tęczą barw zapłonie pójdę w kwiatów cudne gaje PS2.   08 luty Na portalu, gdzie publikuję swoje wiersze, znalazłam tomik poezji zatytułowany "Konkurs zimowy" . Delektujcie się słowami klikając tutaj . shutterstock_43513261_e1082a39cf A to zdjęcie ściągnęłam z konkursu fotograficznego "Piękna zima" by National Geographic . Więcej zdjęć podziwiajcie goszcząc na stronie czasopisma - kliknij tutaj . http://1whiteangel3.blogan.pl/poezja/2010/01/15/wiersze-o-zimie Fri, 15 Jan 2010 16:15:39 +0100 Secrets   by Raipun.deviantart.com   PE RE ŁKA  (Łu t szcz ęścia …)   Czy wies z, co to łut szc zęścia? … no dobr ze, powi em ci. To wte dy, kied y znajdziesz muszel kę ma łą, i… na brz egu, wpro st z jeziora do rę ki weźm iesz ją, i … nag le mas z poczucie, że dw ie połó wki drżą. To wte dy, kie dy spojrzysz i… czuje sz – bra k ci tchu,  bo w ni ch odk rywasz…  miłość, i… że z ni ą dobr ze tu. To wted y, kie dy kocham na uch o powie sz, i… otworz ysz tę mu szelkę, a ta m… pereł ka drży… _______________________ mkd ___ IX .2009 To mój ulubiony wiersz Pana Macieja. Mam nadzieję, że umieszczam go w dobrym czasie. Po KRYZYSIE musi nastąpić TEN DOBRY CZAS. Czas na powiedzenie PRZEPRASZAM, na otwarcie muszelki i na ... odkrycie SWOJEJ PEREŁKI. http://1whiteangel3.blogan.pl/poezja/2009/11/25/pere-ka-ut-szcz-cia-by-mkd Wed, 25 Nov 2009 17:06:05 +0100 Babie lato - takie piękne tego roku. A mnie wzięło na czytanie wierszy Leopolda Staffa z tomiku poezji "Kochać i tracić" . I odkryłam jesienne wiersze. Są prawdziwą poezją dla serca, duszy i ciała - przynajmniej dla mnie. A jak Wy ją odbierzecie - możecie napisać komentarz, albo e-mail. A wiersze poniżej - w pierwszy dzień JESIENI. O jesieni Już jesień. Liść na drzewie rzednie. Jeszcze ostatnim złotem gore, A z nim spokojnie gaśnie, blednie, Co nie umiało umrzeć w porę.   Pogodny schyłek dnia łagodzi, Co myśl mąciła bałamutna, I w serce miłościwie schodzi Radość tak cicha, że aż smutna.   Autumn road   by Diane Romanello   Pogoda późnej już jesieni Pogoda późnej już jesieni Słoneczny miód na ziemię zlewa. Liście się złocą w sto odcieni. Powiewa wiatr i szumią drzewa. Rozkosz najsłodsza i okrutna Upaja serce bezlitośnie. Nieba głąb blada jest i smutna, Jak w dniach starości myśl o wiośnie. A drzewa nie przestają szumieć: Nadziei pieśń czy wyrzeczenia? Serce daremnie chce zrozumieć, Gdzie nie ma nic do rozumienia. Autumn threshold   by Diane Romanello   Trwoga miłości Kiedy jesień w zżółkłych liściach śpiewa, Gdy złocista las skrywa ordzewa, Kiedy kwiaty ostatnie śmierć kosi, Któreż serce od łez się wyprosi, Kiedy widzi, że czar, który przędły Dni lipcowe, przygasa zmartwiały? Kwiaty na to są, ażeby więdły, Ale serca są, aby kochały. Z wolna kroczy czas, noga za nogą… Cóż na świecie jest, czego nie zmieni? Żywa miłość jest lekiem i trwogą, I przeczuciem niechybnej jesieni. Chociaż płonie purpurową pychą, Widzi siostrę w jesieni omdlałej. Kwiaty na to są, by więdły cicho, Ale serca są, aby kochały. Kiedy jesień w żółtych drzewach płacze, Kiedy miecie wiatr liście tułacze, Czemuż miłość, pragnąca w trwóg męce Jutru szczęścia swego podać ręce, Nagle cofa dłonie, jakby wrotnie Zatrzaśniętą jej oczy ujrzały? Kwiaty na to są, by więdły smutnie, Ale serca są, aby kochały. Jesień żyje tym, że kona lato … Miłość spełnia się tęsknot utratą: Kwiat się własnej gałęzi wypiera! Miłość żyje, ach, tym, że umiera! Szczęście mści się na sobie boleśnie, Że niewieczne jest jak kwiat nietrwały. Kwiaty na to są, by więdły wcześnie, Ale serca są, aby kochały. Że też serce przynajmniej nie chłodnie Chwil ulotnych, w których zachwyt płonie, Lecz cud widząc złotego miesiąca Liść ostatni przeczuciem z drzew strąca. Ach, bo zdobycz mniej cieszy, niż rani Pewność straty. Nikt jej nie przepłaci Nazbyt łzami, co giną w otchłani. Bo najmilsze jest to, co się traci… Golden autumn   by Diane Romanello   List z jesieni Czekam listu od ciebie… Tam Południa słońce I morze mówi z tobą… U mnie długa słota, Samotność, jesień, chmury i drzewa więdnące… Dziś pogoda… lecz słońce chore –  jak tęsknota… Nim wyślesz, włóż list w trawę wonną albo w kwiaty, Bo tu żadne nie kwitną już…  Niech go przepoi Spokój, woń słońca, szczęście twej  bliży i szaty – Albo go noś godzinę w fałdach sukni t wojej … A papier niechaj będzie niebieski… Bo może Znów przyjdą chmury szare, smutne, znów na dworze Słota łkać będzie, kiedy list przyjdzie od ciebie; Skarżyć się będą drzewa, co więdną  i mokną, A ja, samotny, może znów będę przez okno Patrzał za małym skrawkiem błękitu  na niebie… Zachód jesienny Przeszłość jak ogród zaczarowany, Przyszłość jak pełna owoców misa. Liść opadłych złote dywany, Winograd ognia strzępami zwisa. Zmierzch, jak dzieciństwo,  roztacza cudy, Barwne muzyki miast myśli przędzie. Nie ma pamięci i nie ma złudy. Wszystko jest prawdą. Wszystko jest wszędzie. Sok purpurowe rozpiera grono Na dni jesiennych wino wyborne. Wszystko dziś piękne było. Niech płoną Rudoczerwone lasy wieczorne. September song   by Diane Romanello   Przeczucie Ten złoty liść, co na twe złote włosy spadł, Gdyśmy kroczyli pustą aleją jesienną, Stał mi się nagle rzeczą drogą i bezcenną. Blady krąg słońca na cię blask  promienny kładł, A jam w twe oczy patrzał beznadzieją lęku, Czując, że całe życie moje masz w swym ręku. Podniosłaś dłoń do czoła, dłoń piękną jak kwiat, Jakby chcąc dłonią własną przystroić swe włosy, I błysk w twych pierścieniach perły jak łez rosy. I strąciłaś liść, który na twych włosach siadł, I nagle mnie przeczucie zdjęło zabobonne, Że to gdzieś w rozpacz pada me serce  bezbronne, Jak złoty liść, co z twoich złotych włosów spadł. Deszcz jesienny O szyby deszcz dzwoni, deszcz dzwoni jesienny I pluszcze jednaki, miarowy, niezmienny, Dżdżu krople padają i tłuką w me okno… Jęk szklany… płacz szklany… a szyby W mgle mokną I światła szarego blask sączy się senny… O szyby deszcz dzwoni, deszcz dzwoni jesienny… Wieczorny snów mary powiewne, dziewicze Na próżno czekały na słońca oblicze… W dal poszły przez chmurną pustynię Piaszczystą, W dal ciemną, bezkresną, w dal szarą i mglistą… Odziane w łachmany szat czarnej żałoby Szukają ustronia na ciche swe groby, A smutek cień kładzie na licu ich młodem… Powolnym i długim wśród dżdżu korowodem W dal idą na smutek i życie tułacze, A z oczu im lecą łzy… rozpacz tak płacze… To w szyby deszcz dzwoni, deszcze dzwoni jesienny I pluszcze ... http://1whiteangel3.blogan.pl/poezja/2009/09/21/poezja-jesienna-leopolda-staffa Mon, 21 Sep 2009 00:00:46 +0200 Na któreś ze stron internetowych trafiłam na poezje związaną z imionami. Stwierdziłam, że umieszczę je na blogu, bo wiersze są ładne, a zarazem wcześniej ich nigdy nie czytałam. Jak będziecie mieli  dostęp do poezji imion, dajcie znać gdzie szukać. Ma się rozumieć, że w przyszłości umieszczę inne imiona. Summer and Sunshine   by Apri1.deviantart.com Balet imion Imiona żeńskie Amalia      Anna      Barbara      Elżbieta      Irena      Jolanta      Magdalena      Maria      Natalia      Sara      Teresa Imiona męskie Andrzej      Dominik      Henryk      Jerzy      Paweł     Roger      Tomasz MKD Poezje http://1whiteangel3.blogan.pl/poezja/2009/09/03/poezja-imion-i Thu, 03 Sep 2009 06:00:02 +0200 Gdzieś przeczytałam fajny cytat o poezji. I w sumie to również wyjaśnia, dlaczego znowu wzięłam się za pisanie. Nie piszę dla: zasług, pięknych słów, podziwu, ale dlatego że mam taką naturę, że robiłam to od dziecka, że to jest moja forma na porozumiewanie się ze światem. Piszę z potrzeby samej siebie. I zauważyłam, że zmieniam się i ja i inni ludzie. I staję się bliżej siebie i bliżej innych. Staję się coraz bardziej ... człowiekiem. I ten cytat powinien być moim mottem. Zatem jeśli jesteście w moich progach po raz pierwszy, usiądźcie  wygodnie, zaparzcie sobie kawę lub herbatę i czytajcie. Bench   by Edward Noott "Zdradzę Wam tajemnicę: nie czytamy poezji dlatego, że jest ładna. Czytamy ją dlatego, bo należymy do gatunku ludzkiego, a człowiek ma uczucia. Medycyna, prawo, finanse czy technika to wspaniałe dziedziny, ale żyjemy dla poezji, piękna, miłości ..." by Stowarzyszenie Umarłych Poetów Sundown by Susan Mink Colclough http://1whiteangel3.blogan.pl/poezja/2009/09/02/poezja Wed, 02 Sep 2009 06:00:56 +0200